درد دانستن
یک جمله در سریال «لبه تاریکی» گفته شد که هیچ‌وقت فراموشش نمی‌کنم:
«دانستن، مردن است.»
اما امروز می‌خواهم این جمله را کمی تغییر بدهم:
«دانستن، درد کشیدن است.»
چه خوب بود زمانی که از اقتصاد و شرایط اقتصادی چیزی نمی‌دانستم؛ یا دانسته‌هایم به چند اطلاعات سطحی محدود می‌شد.
چه خوب بود زمانی که از جامعه و شرایط واقعی زندگی مردم، تصویر روشنی نداشتم.
چه خوب بود زمانی که اخبار سیاسی را دنبال نمی‌کردم و از پشت پرده بسیاری از اتفاقات بی‌خبر بودم.
آن روزها شاید آرامش بیشتری داشتم؛ نه به این دلیل که دنیا جای بهتری بود، بلکه چون بسیاری از واقعیت‌های تلخ آن را نمی‌دیدم.
اما امروز…
امروز وقتی از اقتصاد می‌خوانم، فقط اعداد و نمودارها را نمی‌بینم؛ زندگی انسان‌هایی را می‌بینم که پشت آن اعداد قرار دارند.
وقتی از جامعه می‌خوانم، فقط خبرها را دنبال نمی‌کنم؛ به آدم‌هایی فکر می‌کنم که هر روز با دشواری‌های زندگی دست و پنجه نرم می‌کنند.
وقتی اخبار سیاسی را می‌شنوم، می‌دانم که بسیاری از تصمیم‌ها، فراتر از تیترها، بر زندگی میلیون‌ها انسان اثر می‌گذارند.
البته هنوز هم در برابر گستردگی دانایی، خودم را نادان می‌دانم.
به قول آن عبارت معروف:
«تا بدانجا رسید دانش من،
که بدانم همی که نادانم.»
اما مسئله اینجاست که هرچه بیشتر می‌دانی، بیشتر می‌بینی؛ و هرچه بیشتر می‌بینی، کمتر می‌توانی نسبت به آنچه می‌گذرد بی‌تفاوت بمانی.
شاید ندانستن، آرامش بیشتری داشته باشد؛ اما دانستن، مسئولیت می‌آورد.
و گاهی این مسئولیت، درد است… و درد.
با این همه، ترجیح می‌دهم بدانم، حتی اگر دانستن آسان نباشد.
شما چه فکر می‌کنید؟ آیا آگاهی بیشتر، آرامش انسان را می‌گیرد یا معنای عمیق‌تری به زندگی او می‌دهد؟